Ik was op zoek naar je en ik zou je vinden. In stilte verlangde ik naar je warmte, je beloftes, je geruststellende woorden. Maar langzaam werd ik bang. Ik vertelde het aan niemand.Ze zouden glimlachen en vertederd naar me kijken. Ik vertelde het aan iedereen,mezelf overschreeuwend op zoek naar moed.Bang voor de leegte naast me. Bang dat je zou weigeren. Bang misschien nog wel het meest voor mezelf. Ik was op zoek naar je en ik zou je vinden.Ik ben op zoek naar je. Heel lang heb ik gedacht je te kunnen vinden. Zomaar in de drukte op het marktplein, waar het ruikt naar verse vis en rijpe vruchten. Zomaar op de hoek van de straat, als ik nietsvermoedend geniet van de eerste lentezon. Zomaar in de zee, als ik bibberend probeer de koude golven te overwinnen. Of zomaar in de sneeuw, als ik de koude sneeuwvlokken op mijn tong laat smelten. Zomaar… Op een dag, nietsvermoedend, kom ik jou tegen. We herkennen elkaar. Een rilling van opwinding.
Aquarel van Marlene Dumas
